De oliën hebben jou gevonden

Vorige week kreeg ik een spraakbericht van een teamleider. Haar team is ijverig, schreef ze, echt waar: ze posten, ze delen, ze reageren, de hele dag door. Maar niemand durft naar buiten. Niemand spreekt iemand aan. "Kun jij met ze praten?"

Ik denk dat elk team dit kent. Online lukt alles. In het echte leven, met een echt mens, stokt het. En het rare is: aan moed ligt het niet. Dezelfde vrouwen die geen vreemde durven aanspreken, zetten zonder blikken of blozen een post online die honderden mensen zien.

Ik denk dat het ergens anders zit. Wie niet durft, heeft nog geen antwoord op één vraag: waarom ik? Wie ben ik om hier iets over te zeggen? Zolang die vraag openstaat, voelt elk gesprek als een rol die je speelt. En een rol spelen, dat doe je liever niet waar iemand bij is.

Het antwoord op die vraag is geen trucje en geen zin die je uit je hoofd leert. Het is je lōve story.

De oliën hebben jou gevonden

Die van mij is Balance. In het boek vertel ik over de stoel waar ik niet wilde zitten en het flesje dat openging. Wat ik daar niet vertel, is wat er daarna in mij gebeurde. Het was alsof dat aroma in mij kroop en mij van binnenuit in mijn eigen leven neerzette. Alsof ik ineens écht uit mijn ogen keek. Ik zat al jaren mijn dagen vol te proppen, taken af te werken, de stroom te volgen, en op die stoel dacht ik voor het eerst: het leven is er om mooi gevonden te worden. Ik mag het naar mijn zin maken. Ik mag mijn eigen stroom creëren en vanaf nu mijn eigen richting volgen.

Ik zeg het weleens zo: de oliën hebben mij gevonden. Alsof ze mij gevraagd hebben om mee te helpen. Zo voelde het, en zo voelt het nog steeds. Zonder mensen zoals jij en ik komen die oliën nergens; dan staan ze in een magazijn te wachten. Wij zijn degenen die ze bij mensen thuis brengen.

Waar het "ik" een "wij" werd

En toch was dat nog niet genoeg om naar buiten te durven. Dat kwam pas op het eerste echte doTERRA-evenement in Nederland. Ik zat in een zaal vol mensen die hetzelfde hadden meegemaakt als ik, ieder met een ander product. Ik ontmoette mensen van doTERRA zelf. Er werd gesproken over Diamond Club, en ik dacht: dat is cool, dat wil ik kunnen. Je moest er Premier voor zijn. Dan doe ik dat toch?

Dat was het moment. Ik was niet ineens dapper geworden; ik hoorde ineens ergens bij. doTERRA zegt het zelf in vier woorden: We help the world heal. Op dat evenement begreep ik dat ik daar een stukje van ben, op mijn eigen manier, met mijn eigen verhaal. Wie weet waar je bij hoort, hoeft niemand meer te overtuigen. Je vertelt het gewoon.

Onderzoek laat trouwens zien hoe scheef onze verwachting hier is. De psycholoog Gillian Sandstrom vergeleek wat mensen vooraf vreesden van een gesprek met een vreemde met wat ze er achteraf van vonden. De ervaring viel vrijwel altijd mee. Steeds opnieuw. Je hoofd rekent met een gesprek dat niet bestaat en je maakt jezelf bang voor dingen die niet eens bestaan.

Niet iedereen hoeft dit te voelen

Niet iedereen in je team gaat zich herkennen in "ik ben Wellness Advocate", en dat hoeft ook niet. Zo'n 9 van de 10 mensen die inschrijven zijn klant, en dat is prima: zij gebruiken de producten en zijn er blij mee.

Een klein deel is op een manier geraakt dat ze deel willen zijn van iets groters. Die mensen willen iets verbeteren: zichzelf, de mensen om hen heen, een stukje van de wereld. Zij voelen dat ze vooraan mogen lopen. Dat zijn je builders, en precies die voorbeeldrol is waar de rangen van gemaakt zijn.

En misschien ben je zelf niet het toonbeeld van gezondheid. Dan nog. Je lōve story gaat niet over hoe fit je bent. Die gaat over het moment waarop iets jou raakte. Dat moment heeft iedereen die hier zit. En een minder perfect voorbeeld is vaak beter dan een ideaal dat voor veel mensen niet haalbaar is. "Wat jij kan, dat kan ik ook!" Dit is de reactie die je wilt krijgen van je (toekomstige) teampartners. Ik weet nog dat ik in mijn eerste olieworkshops zat en telkens dacht: "Wat jij kan, dat kan ik beter!" En dat was dan ook meteen mijn drijfveer om het daadwerkelijk ook beter te maken. Dat zeg ik nu niet om arrogant te zijn of om iemand naar beneden te halen. Ik wil je juist motiveren om het perfectionisme een beetje te laten gaan. Als je een perfect rolemodel bent, kan dat ook weer afschrikken. "Ik zal nooit kunnen wat jij doet!" Dat is de zin die je echt niet wilt horen van je teampartners, en je snapt nu waarom.

Eén keer hardop

Mijn opdracht voor deze maand is klein. Schrijf je lōve story op in twee, drie zinnen. Welk product, welk moment, wat het met je deed. Geen ziekte, geen diagnose, gewoon wat er gebeurde. En vertel die zinnen deze week één keer hardop aan iemand die je kent. Zonder aanbod, zonder link, zonder vraag erachteraan. Je vertelt alleen wat jou is overkomen.

Grote kans dat het meevalt, zie het onderzoek van Sandstrom. Mensen luisteren naar een echt verhaal. En jij hebt één keer hardop gezegd waarom je dit nu doet en waar je bij hoort. Daarna is het steeds makkelijker tot het heel natuurlijk is.

Ben je teamleider? Oefen dit dan met je team. Laat iedereen de eigen twee, drie zinnen opschrijven en in de teamgroep delen, of lees ze voor in je volgende teamleidermeeting.

Zet vandaag je lōve story op papier. Vertel het morgen aan iemand.

In het boek hoort hier het hoofdstuk "Wie je aan het worden bent" bij, met de ik-ben-zin en het geuranker. Alle rangen en getallen staan actueel in de online appendix, en elke afkorting vind je in de woordenlijst.

Heb je de vorige edities gemist? Lees ze na in het nieuwsbriefarchief.