Ik had er nog nooit een gezien. Wit, zwart, soms rood, maar zilver? Nooit. Tot iemand het terloops noemde, en ik dacht: huh, bestaan die eigenlijk?
De volgende ochtend stond er een voor me bij het stoplicht. Die middag nog een op de parkeerplaats. De dag erna vier. Inmiddels zie ik ze overal, alsof de halve provincie er deze week eentje heeft gekocht.
Die auto’s reden er natuurlijk altijd al. Ik zag ze alleen niet. Mijn brein had besloten dat ze er niet toe deden en filterde ze weg, tot het moment dat ik ze interessant vond. Toen pas liet het ze binnen.
En precies dat onzichtbare filter, dat bepaalt wat je wél en niet ziet, stuurt veel meer dan welke auto’s je opvallen. Het kleurt hoe je je dag ervaart, wat je gelooft dat mogelijk is, en wie je denkt te zijn.
Je leeft je paradigma alsof het de waarheid is
Bob Proctor noemt dat filter je paradigma: het geheel van overtuigingen en regels dat al vroeg in je is gezet. Door je omgeving, je opvoeding, de aannames die je oppikte voordat je oud genoeg was om ze te wegen. Als kind was je brein een spons; je nam de regels over hoe het leven werkt klakkeloos in je op, als waarheid.
Het venijnige is: je merkt je paradigma niet op. Je ervaart het als de werkelijkheid zelf. “Zo ben ik nu eenmaal.” “Zo werkt dat voor mensen zoals ik.” Net als die zilveren Tesla’s: je ziet niet wat je niet gelooft dat er is.
Daarin zitten twee lagen. Je beeld van hoe de wereld werkt, en je beeld van wie jij daarin bent. Deze blog gaat over die tweede. Over je zelfbeeld. Want dáár pak je de meeste winst.
Waarom snappen niet genoeg is
Je hebt het vast meegemaakt: een boek dat je raakt, een gesprek dat iets opent, een echt aha-moment. En een week later doe je weer precies hetzelfde.
Dat ligt niet aan jou. Je zelfbeeld en je gewoontes wonen in een ouder, gevoeliger deel van je brein, en daar komt je wilskracht maar moeilijk bij. Daarom verandert positief denken op zichzelf zo weinig. Dat diepere deel verander je met beelden, herhaling en emotie. Dat is de taal die het verstaat. Iets wat je vaak genoeg vóélt, wordt langzaam je nieuwe normaal.
Soms breekt eerst het oude
Een nieuwe versie van jezelf ontstaat zelden netjes. Vaak breekt eerst de oude. Er valt iets weg, een relatie, een rol, een zekerheid, en je staat daar met de vraag “wie ben ik nu eigenlijk?”.
Dat lege gevoel voelt als verlies. En toch is het ruimte: de plek waar iets nieuws kan groeien, juist omdat het oude even niet meer alles invult. Ik ben gestopt die leegte meteen dicht te plakken. Want zoveel van wie we denken te zijn, was ooit gewoon een overlevingsstrategie. De redder. De aanpasser. Degene die “te veel” is. Slim bedacht, toen, om je veilig te houden. Maar een strategie is iets anders dan een identiteit. Jij bent meer dan je rol, en meer dan wat je is overkomen.
En hier komt de geur binnen
Dit is het stukje dat ik zelf het mooiste vind. Hoe verander je iets in dat oudere, ontoegankelijke deel van je brein? Via de snelste ingang die je hebt: je neus.
Geur is het enige zintuig met een directe lijn naar dat oudere brein. Wat je ziet en hoort gaat eerst langs een schakelstation voordat je je ervan bewust wordt. Geur slaat dat over en gaat regelrecht naar de gebieden waar emotie, herinnering en gewoontes samenkomen. Precies het gebied dat je probeert te herprogrammeren.
En hier word ik graag heel precies. Een olie werkt hier als een sleutelhanger. Jij koppelt een geur aan een innerlijke staat, door ‘m te gebruiken op het moment dat je die staat oproept en voelt. Later, wanneer je die rust of die moed nodig hebt maar je ‘m even niet vóélt, vlak voor dat spannende gesprek, die presentatie, die stap, geeft de geur je de ingang terug naar de staat die jij er zelf aan hebt gehangen.
Jij bent dus de bron. De geur is de sleutelhanger van je nieuwe identiteit, en die identiteit is de sleutel die de deuren opent naar nieuwe wegen en mogelijkheden.
Het ritueel: word het, voordat je het voelt
Zo bouw je die sleutel. Drie stappen, een paar minuten per dag.
Visualiseer. Sluit je ogen en wees heel even de versie van jezelf die je aan het worden bent. Hoe loopt zij, hoe praat zij, hoe haalt zij adem? Wees haar nu, alsof het al zo is.
Schrijf. Pak pen en papier en schrijf in de tegenwoordige tijd: “Ik ben iemand die…” Let ook op je gewone taal door de dag. “Zou ik misschien kunnen” is een ander mens dan “ik wil”. Je directe stem terugnemen is een ander zelf belichamen.
Anker. Kies één geur die voor jóu werkt, de olie of blend waar jij echt iets bij voelt. Dat is voor iedereen anders, en juist daarom van jou. Doe ‘m op je pols en je hartstreek en adem ‘m diep in terwijl je in die staat zit. Elke dag op hetzelfde moment. Zo wordt die geur jouw persoonlijke sleutelhanger, die alleen voor jou die deur opent.
En als je iets kleins zoekt om mee te beginnen, doe dit: stel jezelf elke avond één vraag. Wat was het mooiste van vandaag? Het lijkt niets, maar je traint je brein om te zoeken naar wat goed is, en dat verschuift langzaam je hele blik. En daarmee wie je bent.
Mijn eigen sleutelhanger
Voor mij is dat de Adaptiv Touch roll-on. Elke dag koppel ik die geur aan de versie van mezelf die ik aan het worden ben. En die versie is heel concreet:
- Ik bewaak mijn rust en plan bewust tijd voor mezelf, met aandacht voor mijn de-stress-momenten.
- In mijn werk volg ik wat echt van mij is. Ik kies de mensen met wie ik werk, en vanuit die keuze komen de juiste mensen vanzelf op mijn pad.
- Ik beweeg elke dag met plezier en vreugde, en ik eet wat me voedt.
- En bij alles vraag ik me één ding af: geeft dit me energie, of kost het me energie?
Mijn ochtend begint met een ritueel dat voor mijn lijf doet wat de geur voor mijn hoofd doet. Een groene drank waarmee ik mijn cellen vertel: er is overvloed voor mij, geen tekort.
Mijn ochtend-shake
- 1 portie VMG+ (de groene superfood-drank)
- 1 sachet EO Mega+ erdoor
- een schep whey proteïne
- aanvullen met water of plantaardige melk en goed mengen
Elke ochtend herhaal ik zo dezelfde boodschap, met geur, voeding en aandacht: dit ben ik nu.
Terug naar de Tesla
Weet je nog, die zilveren auto’s? Zodra je besluit wie je wordt, gebeurt precies hetzelfde. Je begint het bewijs te zien dat er altijd al was: de kansen, de mensen, de kleine momenten die bij je nieuwe zelf passen. Je filter verandert, en daarmee wat je toelaat. En een idee wordt pas een identiteit als je dat bewijs laat tellen, tot het zakt van “iets wat ik probeer” naar “gewoon wie ik ben”.
Het gaat in golven, in een eigen tempo. Soms verschuift er iets doordat je je gezien voelt, soms doordat je wacht tot het helder wordt. Dat geduld hoort bij wie je aan het worden bent.
Dit is je keerpunt
Je paradigma heeft je tot hier gebracht. En het hoeft je niet de rest van je leven te sturen. Je oude ik mag breken, je rol mag je loslaten, en je nieuwe zelf mag je dagelijks, in kleine herhaalde stappen, gaan belichamen. Met een geur als anker, een pen, en één eerlijke vraag per avond.
Die punt in GOOD. is precies dit moment. Stop met hopen dat je verandert. Begin wie je wilt zijn. Vandaag.
Liefs, Tanja